IK BEN vooral! 😉

Maar mijn naam is Céline.

En volgens mij zou ik inmiddels een boek kunnen schrijven over het leven dat ik heb geleefd. Of eigenlijk: over hoe ík dat leven heb ervaren.

Niet alles wat ik heb meegemaakt was leuk. Sommige gebeurtenissen hebben mijn bril waardoor ik naar het leven keek behoorlijk vertroebeld.

Toch zie ik veel van wat ik heb meegemaakt inmiddels ook als blessings. Hoe pijnlijk het soms ook was.

Levenslessen die me uiteindelijk dichter bij de kern hebben gebracht.

Ik geloof heel erg in de dualiteit van het leven. Yin en yang. Licht en donker. Dat het één niet zonder het ander bestaat.

En ik geloof ook dat dingen zich blijven aandienen totdat ze gezien mogen worden.

Heel lang heb ik gewoon geleefd. Zoals volgens mij heel veel mensen leven. Doorgaan, dingen doen, bezig zijn met wat er van je gevraagd wordt en niet altijd stilstaan bij wat er eigenlijk vanbinnen gebeurt.

Totdat er meer rust kwam in mijn leven. Ruimte om mezelf te ontdekken. En misschien nog wel belangrijker: totdat ik ook bereid was om daar echt naar te kijken.

En nog steeds is dat een reis.

Een hele mooie reis, maar niet eentje die alleen maar omhoog gaat. Er zijn ook dieptes. Schaduwkanten. Dingen die pijn doen of waarvan ik denk: ah ja, daar ben je weer 😅

Volgens mij is er ook helemaal geen eindpunt.

Geen maatstaf van: hé, op welk level zit jij inmiddels?

Het is wat het is.

Steeds weer kijken naar wat er is. Wat zich laat zien. Wat gevoeld wil worden.En steeds iets meer leren om dat allemaal te omarmen.

Niet alleen het licht.

Ook de schaduwkanten die er gewoon bij horen.

En misschien ontstaat daar dan vanzelf wel Leeflicht. 😉